“Goedemiddag, ik heb om 14:30 uur een afspraak met dominee De Ruiter. Ik ben alleen wel mijn verwijskaart kwijt…”. In de wachtkamer hoor ik mensen lachen en na een halve minuut schiet ik zelf ook in de lach. Zenuwachtig kijk ik de dame achter het loket aan en ben druk op zoek naar het woord dat je schrijft als kaakchirurg.

Vandaag was het zover. Eindelijk moesten twee pijnlijke kiezen verwijderd worden. Veel pijn gehad en dus blij dat ze er uitgingen. Ik heb me het hele weekend druk gemaakt en was echt doodsbang. Sta ja daar en dan noem je de kaakchirurg een dominee. Als hij ergens niet op lijkt, dan is het op een dominee. Een kaakchirurg is concreet, heeft een halve minuut nodig om tot zijn doel te komen en heeft vrouwelijke ondersteuning.

Na de verdoving spoot het zweet uit mijn voorhoofd vandaan en werd de wereld bijna zwart. Gelukkig bleef het bij schemeren… Natuurlijk was de verdoving niet goed genoeg en moest er tijdens de behandeling extra gespoten worden. Daarna even trekken en de stukken kalk verdwenen in de prullenbak.

Waar het vandaan komt weet ik niet, maar ik heb echt een hekel aan ziekenhuizen. Kan nu al op zien tegen al die bezoeken die nog gaan komen…